Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 33
з цыкла «Сэрца на далоні»
Галіна Адамаўна адразу зразумела, што Антон Кузьміч зноў наведваў Зосю насуперак дадзенай ёй клятве і зноў схаваў гэта. Парушэнне абяцання абразіла жанчыну, але яна маўчала, баючыся сваркі і разрыву. Яна трымалася дзеля дзяцей і мужа, хоць асабліва балюча ўспрымала варожасць Наташы і замкнутасць Віці.
Знешне сямейнае жыццё працягвалася звычайна: усе разам снедалі і вячэралі, хадзілі ў кіно, глядзелі тэлевізар. Антон стаў больш асцярожна паведамляць, дзе затрымліваецца, але Галіне здавалася, што ён ужо не такі ласкавы. Рэўнасць душыла яе, а цярпенне паступова ператваралася ў самаўспрыманне пакутніцы, якое пагражала душэўнай раўнавазе.
Прычынай выбуху стала размова пра дачу. Антон прапанаваў перадаць яе прафсаюзу пад піянерскі лагер, бо будаўніцтва патрабавалі знесці, а Кірыла не згаджаўся. Галіна ўспрыняла гэта як доказ таго, што муж не думае пра сям’ю і гатовы ўсё аддаць, каб выглядаць высакародным.
Яна абвінаваціла Антона ў тым, што ён не мае патрэбы ні ў жонцы, ні ў дзецях, і заявіла, што маўчыць толькі дзеля іх. Калі муж паклікаў дзяцей на каток, Галіна вырашыла, што ён хоча перацягнуць іх на свой бок і забраць у яе. Антон не стаў спрачацца і выйшаў шукаць канькі.
Праз некалькі дзён Галіна падслухала тэлефонную размову Антона з Кірылам і вырашыла, што яны зноў ідуць да Зосі. Яна ўпершыню адступіла ад уласнай гордасці і пайшла за мужам назіркам. Мужчыны сапраўды наведалі Зосю, але мелі добрую мэту: яны паведамлялі ёй пра магчымую работу бібліятэкаркай у рэдакцыі.
Кірыла знайшоў для Зосі спакойнае месца, якое адпавядала яе здароўю і перажытаму. Для гэтага супрацоўнікі рэдакцыі ўгаварылі старую Фаню Сямёнаўну пайсці на пенсію. Пакуль Кірыла і Антон ішлі да Зосі і смяяліся з камічных выпадкаў пенсіённай кампаніі, Галіна чула толькі іх смех і думала, што яны здзекуюцца з жонак.
Застаўшыся на вуліцы каля дома Зосі, Галіна адчула сябе прыніжанай і самотнай. Яна прызналася самой сабе, што не можа прымусіць мужа любіць яе, і сумнявалася, ці было каханне ў яго сэрцы раней. Жанчына вырашыла больш не прыніжацца падгляданнем, істэрыкамі, папрокамі або просьбамі, але цвёрда заявіла, што дзяцей не аддасць.
Дома Наташа папрасіла Тараса памірыць бацькоў. Віця таксама перажываў, хоць спачатку спрабаваў жартаваць. Тарас паабяцаў дапамагчы, а потым пагаварыў з маці. Ён сказаў, што любіць і яе, і бацьку, і што Антон не здраджваў ёй. Таксама Тарас паведаміў, што любіць Машу і пасля Новага года збіраецца ажаніцца.
Галіна не прыняла яго доказаў. Яна сцвярджала, што Антон увесь час падманваў яе, хаваў свае ўчынкі і здраджваў іх сумеснаму жыццю. Яна адчувала, што ўсе вераць знакамітаму і добраму доктару Ярашу, а яе саму лічаць мяшчанкай або псіхапаткай. Найбольш яе турбавала магчымасць страціць дзяцей.
Нечакана Галіна папрасіла Тараса дапамагчы аформіць развод. Хлопец быў ашаломлены і адчуў да маці злосць, бо лічыў яе рашэнне варожым для ўсёй сям’і. Наташа і Віця, якія мімаволі чулі размову, перайшлі ў кабінет і чакалі выніку. Калі Тарас выйшаў, ён зноў упэўнена паабяцаў ім: «Я іх паміру», хоць сямейны разлад заставаўся нявырашаным.
Персанажы
Цытаты
— Калі ты паважаеш мяне, памажы аформіць развод. Самой мне цяжка і… непрыемна… Усяго чакаў Тарас — і слёз, і скарг, і праклёнаў, але такога заключэння не толькі не чакаў, але ніколі нават не падумаў.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →