Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 18
з цыкла «Сэрца на далоні»
Кароткі змест раздзела
Аперацыйная сястра Маша прыходзіць у бальнічную палату да Зосі Савіч пасля пасяджэння медыцынскага кансіліума. Яна з радасцю і замілаваннем віншуе пацыентку з выдатнымі вынікамі пасляаперацыйнай кардыяграмы і дзеліцца тым, як дактары ўхваляюць бліскучую працу хірурга Антона Кузьміча Яраша.
Маша жартуе, што неўзабаве Зося зможа танцаваць, але гэта нагадвае жанчыне пра яе юнацтва, скрадзенае вайной і цяжкімі выпрабаваннямі. У вачах Зосі з'яўляюцца слёзы. Яна паступова адчувае вяртанне жыццёвых сіл, але адначасова адчувае і містычны страх страціць гэтае раптоўнае аздараўленне, таму баіцца шмат гаварыць.
Жадаючы суцешыць і падтрымаць хворую, Маша прыносіць з кабінета Яраша зборнік вершаў Аляксандра Блока. Гэты паэт нагадвае Зосі пра яе бацьку, які любіў чытаць ёй Блока ў дзяцінстве, і выклікае ўспаміны пра загінулых бацькоў, чые магілы яна марыць наведаць. Чытанне вершаў супакойвае Зосю і асвятляе яе твар шчырай усмешкай.
Скончыўшы працу, Маша выходзіць у горад у выдатным, узнёслым настроі. Гуляючы па жнівеньскіх вуліцах, яна адчувае прагу да чагосьці гарэзлівага і незвычайнага. Яна згадвае сваіх знаёмых хлопцаў, Тараса і Славіка Шыковіча, і вырашае пажартаваць над апошнім.
З тэлефоннай будкі-аўтамата Маша тэлефануе ў кватэру Шыковічаў. Змяніўшы голас на старэчы, яна прызначае Славіку загадкавае спатканне каля ўвахода ў гарадскі парк. Славік, якому нудна сядзець дома без грошай, заінтрыгаваны жаночым голасам і прыходзіць на пляцоўку.
Паназіраўшы за тым, як хлопец разгублена шукае таямнічую незнаёмку, Маша выходзіць яму насустрач. Яна прыкідваецца, што апынулася тут выпадкова. Славік вельмі рады сустрэчы з прыгожай дзяўчынай, просіць у яе прабачэння за свае мінулыя абразлівыя паводзіны на дачы і прапануе прагуляцца.
Маша прапануе пакатацца на лодцы. У Славіка няма пры сабе грошай, таму за пракат плаціць сама дзяўчына, жартаўліва папярэдзіўшы, што будзе яго эксплуатаваць. Пакуль яны чакаюць вольнай лодкі, Славік любуецца Машай і заўважае, як у яе прысутнасці знікае яго звыклы цынізм і насмешлівасць.
Апынуўшыся ў лодцы, Маша прымушае Славіка веславаць уверх па рацэ супраць моцнага цячэння. Непрывычны да фізічнай працы хлопец хутка стамляецца і пакрываецца потам, аднак з упартасці не кідае вёслы. Калі яны прычальваюць да берага дзеля адпачынку, ён спрабуе яе пацалаваць, але Маша рашуча спыняе яго залішнюю назойлівасць.
Сеўшы за вёслы сама, Маша лёгка кіруе чоўнам і пачынае расказваць хлопцу пра Зосю Савіч, пра яе цяжкі лёс, падпольную дзейнасць яе бацькі і пра складаную аперацыю на сэрцы, якую зрабіў Яраш. Славік упершыню слухае яе сур'ёзна, з захапленнем і шчырай павагай да яе высакароднай працы.
Прагулка мяняе стаўленне Славіка да жыцця і да самой дзяўчыны. Праводзячы Машу дадому, ён паводзіць сябе надзвычай сціпла і пачціва. На развітанне ён далікатна цалуе яе тонкія пальцы, і гэты жэст выклікае ў дзяўчыны шчырую і прыемную цеплыню.
Персанажы
_-_%D0%9F%D0%B5%D1%80%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B0%D0%B6_%D0%97%D0%BE%D1%81%D1%8F_(%D0%A1%D0%BE%D1%84%D1%8C%D1%8F)_%D0%A1%D1%82%D0%B5%D0%BF%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%BD%D0%B0_%D0%A1%D0%B0%D0%B2%D0%B8%D1%87.jpg)
_-_%D0%9F%D0%B5%D1%80%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B0%D0%B6_%D0%9C%D0%B0%D1%88%D0%B0_%D0%9B%D0%B8%D1%82%D0%B2%D0%B8%D0%BD.jpg)
_-_%D0%9F%D0%B5%D1%80%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B0%D0%B6_%D0%A1%D0%BB%D0%B0%D0%B2%D0%B8%D0%BA_(%D0%92%D0%BB%D0%B0%D0%B4%D0%B8%D1%81%D0%BB%D0%B0%D0%B2)_%D0%A8%D0%B8%D0%BA%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87.jpg)
_-_%D0%9F%D0%B5%D1%80%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B0%D0%B6_%D0%90%D0%BD%D1%82%D0%BE%D0%BD_%D0%9A%D1%83%D0%B7%D1%8C%D0%BC%D0%B8%D1%87_%D0%AF%D1%80%D0%BE%D1%88.jpg)
Цытаты
З удзячнасцю, улюбёна глядзіць Зося на Машу, любуецца яе залатымі вейкамі і такімі ж незвычайнымі валасамі, і вельмі хочацца ёй сказаць гэтай дзяўчыне сардэчныя словы, сказаць, што палюбіла яе не як бальнічную, а як родную сястру.
— Ніколі!
Ён весела засмяяўся.
— Ніколі? Тады дазволь цяпер пацалаваць хоць край сукенкі.
Дзіўна, яе расказ не проста зацікавіў хлопца. Ён неяк зусім з іншага боку адкрыў яму самую Машу.