Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 20
з цыкла «Сэрца на далоні»
Сакратарка паведаміла Гукану, што да яго прыйшлі дэпутаты Яраш і Шыковіч. Старшыня гарсавета спачатку хацеў адмовіцца ад сустрэчы, бо баяўся іх візіту, але зразумеў, што не можа не прыняць двух уплывовых дэпутатаў. Ён пакінуў у кабінеце намесніка Кушнера і сустрэў гасцей паказной ветлівасцю.
Яраш растлумачыў, што яны прыйшлі прасіць дапамогі адной жанчыне. Шыковіч удакладніў, што гэта Соф'я Сцяпанаўна Савіч, якая пасля цяжкай аперацыі на сэрцы знаходзілася ў бальніцы. У жанчыны не было родных, а раней яна жыла ў прыватным пакойчыку на ўскраіне, таму пасля выпіскі ёй патрабаваўся асобны пакой з медыцынскім наглядам.
Пачуўшы прозвішча Савіч, Гукан прыкметна змяніўся: у яго задрыжаў аловак, збялеў твар, а позірк стаў уніклівым. Ён адразу пачаў шукаць фармальныя перашкоды і заявіў, што можа толькі паставіць жанчыну ў чаргу на жыллё. Яраш паведаміў, што Савіч чатыры гады прапісана ў горадзе і працуе, але гэта не змякчыла пазіцыі старшыні.
Шыковіч абвінаваціў Гукана ў бюракратызме і нагадаў, што праз дзесяць дзён жанчыну можна будзе выпісаць. Тады Шыковіч дадаў, што Савіч магла б вярнуцца ў свой дом, бо судовага рашэння аб канфіскацыі маёмасці не існавала. Гукан выкарыстаў згадку пра яслі, размешчаныя ў доме, каб выставіць просьбу як пагрозу сотням дзяцей.
Кірыла запярэчыў, што віна Савіча не даказана. Гукан, наадварот, настойваў на вінаватасці Савіча і зняважліва адгукнуўся пра знахарку, чые сведчанні дапамаглі Шыковічу перагледзець гісторыю падполля. Ён таксама намякнуў, што артыкул пісьменніка звязаны з гэтай жанчынай. Яраш стрымліваў сябра, бо хацеў перш за ўсё дамагчыся кватэры для Соф'і.
Кушнер, які адчуў несправядлівасць пазіцыі Гукана, нечакана прапанаваў практычнае рашэнне. Праз тыдзень рачнікі павінны былі здаць дом на Элеватарнай, таму ім можна было напісаць гарантыйны ліст і атрымаць для жанчыны асобную кватэру. Ён прапанаваў вынесці пытанне на выканком і сам дамовіцца з будаўнікамі.
Спакойная прапанова Кушнера часова спыніла сварку і пакінула магчымасць дапамагчы Савіч законным шляхам. Аднак, калі намеснік нахіліўся ў акно і сарваў зялёны плод каштана, Гукан раптам закрычаў, забараняючы абшморгваць дрэва. Яго істэрычная рэакцыя яшчэ мацней выявіла нервовасць і ўнутраную разгубленасць старшыні.
Персанажы
Цытаты
Аловак уздрыгнуў. Расшырыўся вузкі твар каля вачэй і тут жа звузіўся — шчокі аплылі ўніз. Абяскровіліся глыбокія залысіны. Гукан залішне доўга не ўзнімаў вачэй.
— Не будзь бюракратам! — амаль пагрозліва папярэдзіў Шыковіч. Гукана ашаламілі не столькі словы, колькі тон, тое, што «пісака гэты» вось так да яго — на «ты».
— Ты можаш даць? — Магу, — з добрай усмешкай адказаў Кушнер. — Роўна праз тыдзень рачнікі здаюць дом па Элеватарнай. Напішам ім гарантыйнае пісьмо, і яны пазычаць адну кватэру.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →