Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 25
з цыкла «Сэрца на далоні»
Канец верасня выдаўся незвычайна цёплым: у лесе было шмат грыбоў, таму гараджане масава ехалі на ціхае паляванне. Для Антона Кузьміча Яраша, старога і захопленага грыбніка, гэта было не спосабам здабыць ежу, а сапраўднай радасцю і адпачынкам. Ён двойчы на дзень выязджаў у лес на машыне Шыковіча і хваліўся ў бальніцы сваімі багатымі зборамі.
Яраш захапляўся самім жыццём грыба, абураўся браканьерамі, якія вырывалі яго з коранем, і нават напісаў у газету парады пра правільны збор. Ён спрачаўся з Кірылам Шыковічам, які заставаўся на дачы і працаваў над рукапісам, хоць вакол дома раслі грыбы. Шыковіч прызнаваў, што лясная пара натхняе яго, але ўсё роўна вяртаўся да пісьмовага стала.
Маша папрасіла Яраша ўзяць яе і Зосю ў лес. Ён адразу ўбачыў у гэтым не толькі магчымасць даць Зосі радасць, але і нагоду праверыць, як яе адрамантаванае сэрца рэагуе на розныя нагрузкі. Яраш вагаўся, бо баяўся рэўнасці жонкі Галіны, аднак перамог сорам за ўласныя сумненні і згадзіўся паехаць у той жа дзень.
Зося села побач з Ярашам, а Маша — ззаду. Абедзве выглядалі прыгожа, бо Маша сама пашыла Зосі сукенку і прыдумала ёй прычоску. Па дарозе Зосю ахапіла хваляванне: пасля цяжкай хваробы і аперацыі яна ўпершыню ехала за горад і адчувала сябе чалавекам, які вярнуўся да жыцця. Яраш супакойваў яе і жартаваў, што нават паездка па грыбы патрабуе мужнасці.
Каля дачы яны пакінулі машыну. Маша адразу кінулася ў лес, рухаючыся хутка і бязладна, а Яраш ішоў проста і без памылак знаходзіў месцы, дзе раслі баравікі. Ён запрасіў Зосю ісці побач і паказаў ёй першы прыгожы грыб. Зося сама падрэзала яго, а потым з дзіцячай радасцю знаходзіла новыя баравікі.
Калі Зося параўнала маленькі грыб з хлопчыкам, Яраш падумаў, што яна ніколі не ведала мацярынскай радасці. Ён вырашыў параіцца з калегамі, ці можа яна нарадзіць дзіця, і ставіўся да яе з бацькоўскім клопатам. Яго прысутнасць дапамагала Зосі адкрываць простыя радасці, якіх яна была пазбаўлена.
Ап'янелая пахам хвоі, сонцам і багаццем грыбоў, Зося спынілася каля сасны і засмяялася. Яраш занепакоіўся, але зразумеў, што ёй проста надзвычай добра. Каля стромкага ўзгорка ён вырашыў перанесці яе на руках, каб не стамляць сэрца. Зося не супраціўлялася і ўпершыню адчула блізкасць здаровага і дарагога мужчыны.
Пераносячы Зосю, Яраш таксама перажыў незвычайнае хваляванне. Ён ведаў законы чалавечага цела і лічыў, што кантралюе ўласнае сэрца, але яно забілася не так, як павінна было пры фізічнай нагрузцы. Ён спалохаўся невядомага пачуцця, спісаў яго на старэнне і асцярожна апусціў Зосю на зямлю.
Каля дачы яны сустрэлі Шыковіча, галоўнага ўрача Тамару Аляксандраўну Гаецкую і яе сяброўку. Гаецкая нахабна разглядала Зосю, таму тая збянтэжылася і схавалася каля Машы. Яраш раздражніўся, адмовіўся ад прапановы выпіць віна і хутка павёз Зосю дадому, спаслаўшыся на жонку. Гаецкая знарок нагадала пра рэўнасць Галіны, але не дасягнула сваёй мэты.
Гаецкая, якая больш за дваццаць гадоў хацела заваяваць Яраша, успрыняла яго адмову як канчатковае паражэнне. Яе злосць ператварылася ў помсту: яна загадала высветліць адносіны Яраша і Зосі, а пасля распусціла чуткі пра іх сувязь, дапамогу Шыковіча і нібыта групавое маральнае разлажэнне. Горад падхапіў плётку: адны злараднічалі, другія абураліся, а трэція ўпотай зайздросцілі.
Персанажы
Цытаты
Прыціхла. З'явілася пачуццё, якога яна не ведала, — яшчэ адна тайна жыцця, якая адкрывалася ёй. Ніколі не трымаў яе вось так мужчына, здаровую і шчаслівую.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →