Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 31
з цыкла «Сэрца на далоні»
Маша здзівілася, што Тарас узяў у кінатэатр толькі два білеты і не запрасіў Зосю. Яна з вясёлым папрокам назвала яго няўмелым кавалерам і пайшла пераапранацца. Зося зразумела, што Тарас хацеў застацца з Машай сам-насам, і сваім позіркам папрасіў у яе прабачэння.
Зося заўважыла ў сабе нечаканую, ціхую зайздрасць да маладой пары. Яна адразу прагнала гэтае пачуццё, бо лічыла, што не мае права зайздросціць маладым і шчаслівым людзям. Маша і яе сябры звязвалі Зосю з вялікім светам і дапамагалі ёй пераадольваць недавер да людзей і жыцця пасля цяжкіх выпрабаванняў.
Да Тараса Зося ставілася асабліва. Яшчэ ў ссылцы яна думала, што яе лёс мог бы скласціся інакш, калі б калісьці яна знайшла і прытуліла яго, тады яшчэ хлопчыка. Цяпер яна любіла Тараса як брата, але адчувала да яго і незразумелую трывогу, асабліва калі ён збіраўся разам з Машай у кіно ці тэатр.
Падчас збору Маша жартавала з Тараса, называючы яго тугадумам і мядзведзем. Зося няўдала згадала яго маці, і настрой Машы адразу змяніўся. Дзяўчына развіталася з Зосей, папрасіла прабачэння і разам з Тарасам пайшла ў кінатэатр.
У фае яны сустрэлі Славіка з Нінай. Славік быў ашаломлены прыгажосцю Машы і адначасова пакутаваў ад рэўнасці да Тараса. Ён убачыў, што Маша здзівілася яго сустрэчы з Нінай, і паспрабаваў схаваць разгубленасць за самаўпэўненасцю, жартамі і паказной шчодрасцю.
У буфеце Славік частаваў усіх марожаным, цукеркамі і шампанскім, але насамрэч звяртаўся толькі да Машы. Тарас маўчаў і назіраў за ім, а Ніна паступова зразумела, што Славік ніколі не кахаў яе. Яна адчула сябе простай і непатрэбнай побач з яркай, адукаванай і прыгожай Машай.
Славік адкрыта заляцаўся да Машы, жартаваў пра яе рыжыя валасы і чытаў вершы пра жанчыну, якая не цалуе мужчыну, што яе любіць. Ніна спадзявалася, што гэтыя словы хоць часткова адносяцца да яе. Тарас пачаў падазраваць, што паміж Славікам і Машай існуе даўняе і глыбокае пачуццё.
Пасля сеансу Славік імкнуўся дагнаць Машу і Тараса, а Ніна ішла ззаду, прыгнечаная. На пешаходным мосце яна ўслых сказала Славіку, што ўсё зразумела: ён кахае Машу. Славік не стаў адмаўляць і з палёгкай некалькі разоў крыкнуў на ўсю станцыю, што любіць гэтую рыжую.
Ніна ўцякла, закрыўшы вушы, бо яго прызнанне знішчыла яе надзеі. Славік жа адчуў сябе свабодным ад страху і абавязку, якімі быў звязаны з Нінай, і шчасліва паўтараў, што кахае Машу. Яго пачуццё выглядала для яго поўнай перамогай, хоць яно прынесла Ніне боль.
Вярнуўшыся дадому, Маша расказала Зосі, што Тарас зрабіў ёй прапанову і хоча ўжо заўтра пайсці з ёй у загс. Яна не дала згоды адразу і папрасіла часу да Новага года. Маша разумела, што Тарас мог бы стаць добрым мужам, але сумнявалася, ці кахае яго дастаткова. Яна прызналася, што, магчыма, хутчэй пагадзілася б на шлюб з няўрымслівым Славікам, бо з ім рашэнне было б падобнае да скачка ў палонку. Зося зразумела сапраўдную прычыну сваёй трывогі: яна баялася не толькі страціць Машу, але і застацца зусім адна.
Персанажы
Цытаты
Зося любіла Машыных сяброў. Усіх. Любіла, каб яны часцей заходзілі. Яны як бы звязвалі яе з вялікім светам, з новым жыццём, у якое яна ўваходзіла асцярожна і нават з некаторым недаверам.
Тарас, напэўна, будзе найлепшы муж. Але ён вельмі правільны. А я з ветрыкам... Я павінна прыслухацца: ці ёсць у мяне тое каханне, якое патрэбна яму. Ты разумееш?
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →