Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 35
з цыкла «Сэрца на далоні»
Пасля сустрэчы ў кінатэатры Славік Шыковіч пачаў настойліва шукаць сустрэчы з Машай. Ён бесперапынна званіў ёй у бальніцу, але дзяўчына або ігнаравала званкі, або жартавала і смяялася ў адказ на яго заляцанні. Гэта падштурхнула Славіка наведаць яе новую кватэру, аднак у яго доўга не хапала смеласці пераступіць парог.
Калі юнак нарэшце наважыўся пазваніць у дзверы, яму адчыніла Зося Савіч. Яна ветліва прапанавала пачакаць Машу, але раптам пацікавілася, ці не з'яўляецца ён сынам Кірылы Васільевіча. З-за фанабэрыстасці і дурной выхадкі Славік адмовіўся ад бацькі, пасля чаго сур'ёзная Зося адразу ж выставіла яго за дзверы.
У выхадны дзень Славік убачыў Машу на гарадскім катку разам з Тарасам Ганчаровым, які цярпліва вучыў дзяўчыну катацца на каньках. Пазычыўшы канькі ў знаёмага, Славік кінуўся на лёд і спрабаваў выхваляцца сваім майстэрствам і адхіліць саперніка, але Маша не дазваляла парушаць дыстанцыю.
З'яўленне Антона Кузьміча Яраша разам з дзецьмі разбурыла ўсе планы Славіка пабыць з дзяўчынай сам-насам. Хірург па-майстэрску выканаў віражы на лёдзе, засланіўшы юнака, а патрабаванне сябра вярнуць канькі канчаткова паставіла Славіка ў няёмкае становішча.
Наступныя дні Славік прысвяціў напісанню лістоў да каханай, але кожны варыянт здаваўся яму занадта сентыментальным або няшчырым. Ён упершыню адчуў, як цяжка выказаць сапраўдныя пачуцці і дабіцца веры дзяўчыны, не звяртаючыся да сваіх звычайных замашак.
У гэты ж час у заводскім камсамольскім камітэце лабарантка Вера Куцькіна пачала патрабаваць пакарання Славіка Шыковіча за тое, што ён скрыўдзіў Ніну Байкач. Вера настойвала на разглядзе гэтай справы на пасяджэнні камітэта і абвінавачвала брыгаду ў лібералізме.
Брыгадзір Тарас Ганчароў выступіў супраць публічнага разбору асабістай справы і папрасіў магчымасці спачатку пагаварыць са Славікам унутры працоўнага калектыву. Ён баяўся, што вынясенне канфлікту на камітэт Славік успрыме як помсту за суперніцтва з-за Машы.
У інтэрнаце сабраліся члены брыгады: Іван Ходас, Косця, Васіль Лапацін і Генрых. Славік адчуў напружаную атмасферу і здагадаўся, што калегі маюць намер асудзіць яго паводзіны, аднак вырашыў заняць агрэсіўную абарончую пазіцыю.
Калі размова зайшла пра заплаканую Ніну, Славік спачатку спалохаўся, але хутка перайшоў у наступленне, абвінавачваючы сяброў у няверы і ўмяшанні ў яго душу. У запале спрэчкі Славік кінуў Тарасу прамы выклік, заявіўшы, што кахае Машу і брыгадзір проста хоча яму адпомсціць.
Тарас стрымаў пачуцці, адкрыта прызнаўся, што таксама кахае Машу, але катэгарычна адрынуў абвінавачванні ў помсце. Брыгадзір паставіў Славіку цвёрды ўльтыматум: калі той чысты перад сумленнем і дзяўчынай — застаецца ў брыгадзе, а калі зрабіў подласць — павінен сысці сам, інакш яго выганяць з ганьбай.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →