Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 37

🤖

Гэты пераказ створаны з дапамогай штучнага інтэлекту. Ён яшчэ не прайшоў рэдактарскую праверку і можа змяшчаць памылкі.

Іван Шамякін

Сэрца на далоні. Раздзел 37

Навагодні візіт Яраша да Зосі. Неспадзяваны пацалунак

1963

Кароткі змест раздзела
з цыкла «Сэрца на далоні»

Арыгінал чытаецца за 3 хвілін

Для гэтага пераказу трэба напісаць мікразмест у 190—200 знакаў.

Кароткі змест раздзела

Зося некалькі дзён чакала Антона Кузьміча, але баялася яго прыходу. Калі ён з'явіўся адзін, святочна апрануты, з пакункамі і пахам марозу, снегу ды елкі, жанчына разгубілася. У паўзмроку калідора яны сутыкнуліся галовамі, калі разам спрабавалі падняць пакунак, і доктар жартам сказаў, што гэта на шчасце.

Антон павіншаваў Соф'ю Сцяпанаўну з надыходзячым Новым годам, пажадаў ёй шчасця і здароўя, патлумачыў, што сустрэне свята ў гасцях, і падарыў ёй невялікі падарунак. Зося прыняла яго як нешта вельмі дарагое, але ад хвалявання не запрасіла госця ў пакой і не магла падняць на яго вочы.

Калі Антон сабраўся сыходзіць, Зося нечакана набралася смеласці: ступіла да яго, прыпала тварам да паліто і поўсці каўняра, а потым адкрыта паглядзела яму ў вочы. Яна ўпершыню звярнулася да яго на «ты» і папрасіла нахіліцца, каб пацалаваць яго.

Антон не здзівіўся, нахіліўся і сам пацалаваў Зосю ў вусны, нязграбна абняўшы яе, бо трымаў пакункі. Аднак адразу пасля гэтага яна выслізнула з яго рук і моўчкі пайшла ў пакой. Доктар, не разумеючы яе паводзін, паціснуў плячамі і ціха выйшаў з кватэры.

Персанажы

Зося (Соф'я Сцяпанаўна) — жанчына дарослага ўзросту, якая чакала Антона, але баялася сустрэчы; эмацыйная, сарамлівая спачатку, а потым шчырая і рашучая ў праяўленні пачуццяў.

Антон Кузьміч — доктар, дарослы мужчына; велічны і святочна апрануты, уважлівы, добразычлівы, крыху няёмкі, любіць прыносіць людзям радасць і не адразу разумее паводзіны Зосі.

Цытаты

— Віншую вас, Соф'я Сцяпанаўна, з наступаючым Новым годам. Жадаю… Ну, жадаю ўсяго самага найлепшага. Рад быў бы сустрэць Новы год з вамі. Але не магу. Буду ў гасцях.

Тады яна расставіла рукі, трымаючы ў адной за матузок падарунак, як сляпая, ступіла да яго і раптам… прыпала тварам да халоднага паліто, да пахучай поўсці каўняра.

За аснову пераказу ўзята электроннае выданне рамана (Мінск: Беларусь, 1969). Ілюстрацыі створаны з дапамогай ШІ.

Чытайце далей:

Сэрца на далоні. Раздзел 38 →

Чаканне бацькоў. Аперацыя Славіка і роздумы Кірылы пра віну