Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 37
з цыкла «Сэрца на далоні»
Зося некалькі дзён чакала Антона Кузьміча, але баялася яго прыходу. Калі ён з'явіўся адзін, святочна апрануты, з пакункамі і пахам марозу, снегу ды елкі, жанчына разгубілася. У паўзмроку калідора яны сутыкнуліся галовамі, калі разам спрабавалі падняць пакунак, і доктар жартам сказаў, што гэта на шчасце.
Антон павіншаваў Соф'ю Сцяпанаўну з надыходзячым Новым годам, пажадаў ёй шчасця і здароўя, патлумачыў, што сустрэне свята ў гасцях, і падарыў ёй невялікі падарунак. Зося прыняла яго як нешта вельмі дарагое, але ад хвалявання не запрасіла госця ў пакой і не магла падняць на яго вочы.
Калі Антон сабраўся сыходзіць, Зося нечакана набралася смеласці: ступіла да яго, прыпала тварам да паліто і поўсці каўняра, а потым адкрыта паглядзела яму ў вочы. Яна ўпершыню звярнулася да яго на «ты» і папрасіла нахіліцца, каб пацалаваць яго.
Антон не здзівіўся, нахіліўся і сам пацалаваў Зосю ў вусны, нязграбна абняўшы яе, бо трымаў пакункі. Аднак адразу пасля гэтага яна выслізнула з яго рук і моўчкі пайшла ў пакой. Доктар, не разумеючы яе паводзін, паціснуў плячамі і ціха выйшаў з кватэры.
Персанажы
Цытаты
— Віншую вас, Соф'я Сцяпанаўна, з наступаючым Новым годам. Жадаю… Ну, жадаю ўсяго самага найлепшага. Рад быў бы сустрэць Новы год з вамі. Але не магу. Буду ў гасцях.
Тады яна расставіла рукі, трымаючы ў адной за матузок падарунак, як сляпая, ступіла да яго і раптам… прыпала тварам да халоднага паліто, да пахучай поўсці каўняра.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →