Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 38
з цыкла «Сэрца на далоні»
У кабінеце Яраша Кірыла і Валянціна Андрэеўна чакалі заканчэння аперацыі над іх сынам Славікам. Кірыла нерухома сядзеў, закрыўшы твар рукамі, а яго жонка не магла супакоіцца: хадзіла па пакоі, мяняла месцамі рэчы, прыслухоўвалася да шуму ў калідоры і зрывалі слёзы.
Валянціна хацела пайсці ў аперацыйную, але Кірыла спыніў яе, нагадаўшы, што аперацыя працягваецца. Жанчына прызналася, што не перажыве смерці сына. Яна абвінаваціла мужа ў празмерным аптымізме і абыякавасці да сям'і, бо ён заўсёды казаў, што ўсё будзе добра, замест таго каб заўважаць сапраўдныя праблемы.
Падчас чакання Валянціна ўзгадвала, як Кірыла калісьці сябраваў са Славікам, ездзіў з ім на рыбалку і хадзіў на лыжах, але пазней стаў толькі крычаць на сына і нават біць яго. Яна лічыла, што Славік страціў давер да бацькі, хоць быў чуллівым і здольным глыбока кахаць.
Асабліва балюча жанчына ўспрыняла знойдзенае ў кішэні Славіка неадасланае пісьмо Машы. Яна адмаўлялася лічыць здарэнне простым няшчасным выпадкам і нагадвала, што за сынам гналіся. Кірыла спрабаваў спыніць яе, але сам прызнаў, што вучыў чужых дзяцей і не разумеў уласнага сына.
У гэты час патэлефанавала дачка Іра, якую пра няшчасце паведамілі на інстытуцкім балі. Валянціна, пераадолеўшы ўласны страх, размаўляла з ёй амаль спакойна: запэўнівала, што Славік жывы, і прасіла вахцёра пусціць дачку ў бальніцу. Яна таксама пацвердзіла, што Іра любіць брата, хоць яны нядаўна пасварыліся.
Пасля размовы Валянціна зноў заплакала і сказала, што ў іх добрыя дзеці. Кірыла застаўся маўклівым, а потым пачаў разважаць пра ўласную віну. Ён зразумеў, што за карыснай працай, гуманнымі мэтамі і змаганнем за справядлівасць можа хавацца эгаізм і абыякавасць да самых блізкіх людзей.
Кірыла прыйшоў да высновы, што чалавеку трэба быць добрым да іншых і бязлітасным да сябе. Ён прызнаў, што людзі часта ставяцца да сябе лепш, чым да навакольных, і такім чынам не заўважаюць, як губляюць давер родных.
Нарэшце ў кабінет увайшоў Антон Кузьміч Яраш. Ён паведаміў, што Славіка своечасова аперавалі і што малады здаровы арганізм павінен адужаць. У хлопца былі зламаныя тры рабры, пералом рукі і траўматычны шок, але лекар спадзяваўся выкарыстаць усе неабходныя сродкі.
Яраш не дазволіў маці ісці ў аперацыйную, паведаміў, што Славіка хутка адвязуць у палату, і прапанаваў мужчынам выпіць па мензурцы спірту за Новы год. Спачатку Валянціна ўспрыняла гэта як блюзнерства, але, убачыўшы стомленасць хірурга, зразумела цяжар праведзенай аперацыі. Калі Славіка павезлі, яна ўбачыла толькі бінты, а ля пасляаперацыйнай палаты невядомая жанчына падтрымала яе мяккім спачувальным поціскам, які прынёс надзею.
Персанажы
Цытаты
Не, гэтага я не магу зразумець! Абвяшчаць сябе знаўцам чалавечых душ… Пісаць разумныя кнігі, разумныя артыкулы і… не разумець, не ведаць уласных дзяцей… чым яны жывуць…
А ён такі чуллівы. Ты лічыў яго шалапутам… А ён вось як… Калі ўжо пакахаў… У кішэні ў Славіка знайшлі неадасланае пісьмо Машы. Не, не, не кажы мне, што гэта няшчасны выпадак.
Відаць, найлепшае жыццёвае правіла: будзь добры да другіх і бязлітасны да сябе. А мы яшчэ часцей бываем лепшымі ў адносінах да сябе, чым да другіх…
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →