Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 40
з цыкла «Сэрца на далоні»
Антон Кузьміч Яраш разам з асістэнткай Машай выходзяць з бальніцы пасля напружанага працоўнага дня. Стан Славіка палепшыўся настолькі, што маці дазволіла санітаркам даглядаць яго без яе нагляду. Да аўтобуснага прыпынку калегі ідуць у марозны зімовы вечар моўчкі, пакуль расчырванелая Маша не выказвае намер весела адзначыць Новы год і не згадвае, што Зося Савіч учора была надта засмучанай.
Яраш успрымае словы Машы як намёк на сумесную сустрэчу свята, аднак пакідае гэта без увагі. Раней ён абяцаў дзецям прагулку на лыжах, але з-за марозу адкладвае задуму. Антон Кузьміч разважае пра Галіну Адамаўну, чые паводзіны апошнімі днямі прыкметна памякчэлі, спрыяючы разрадцы сямейнай атмасферы, і філасофствуе пра непазбежнасць жыццёвых канфліктаў і рэўнасці.
Дома жонка сустракае Антона са шчырай прыветлівасцю і падрыхтаваным абедам. Жадаючы падтрымаць мір, Яраш заглядвае на кухню і жартаўліва спрабуе па паху адгадаць страву. Гэтую сямейную ідылію раптоўна перапыняе трывожны тэлефонны званок ад Машы, якая тэрмінова кліча доктара да сябе з-за нейкага здарэння з Зосяй Савіч.
Устрывожаны Яраш адмаўляецца браць з сабой напалоханую жонку і імкліва сыходзіць з кватэры. Галіна Адамаўна застаецца ў напружаным чаканні, ахопленая пачуццём трывогі і віны. Прыкладна праз пакутлівую для жанчыны гадзіну хірург вяртаецца дадому з надзвычай цяжкай хадой і знясіленым выглядам.
Антон марудна распранаецца, праходзіць у пакой і глуха кранае клавішу піяніна. Ён паведамляе Галіне, што хворая Зося Савіч пасля цяжкай аперацыі знікла ў люты мароз у невядомым кірунку, і віной гэтаму з'яўляецца бессэнсоўная жаночая рэўнасць Галіны. Доктар дастае з кішэні і кладзе на стол сіні канверт з развітальным лістом.
Галіна Адамаўна сквапна чытае ліст Савіч, напоўнены бязмежнай удзячнасцю дактару за выратаванае жыццё і веру ў чалавечую дабрыню. Зося піша, што даведалася пра непрыемнасці ў сям'і Яраша і дзеля яго спакою вырашыла назаўсёды з'ехаць. Прачытанае выклікае ў душы Галіны хвалю шчырай удзячнасці, спагады і захаплення высакароднасцю гэтай жанчыны, цалкам знішчаючы былую рэўнасць.
Яраш адчувае сорам за тое, што здарылася з пацыенткай. Галіна падыходзіць да мужа, кладзе рукі на яго плечы і прызнаецца ў сваім бязмежным каханні. Антон прызнае яе пачуцці, але заўважае, што каханне павінна быць разумным, на што жонка адказвае, што такога пачуцця не бывае. Муж і жонка нарэшце дасягаюць доўгачаканага душэўнага прымірэння і блізкасці.
Галіна Адамаўна хутка накрывае святочны стол бялюткім абрусам, дастаючы навагоднія запасы віна. Антон Кузьміч, застаючыся ў глыбокім роздуме пра лёс зніклай Зосі, пагаджаецца паабедаць з жонкай удваіх. Галіна з замілаваннем сочыць за кожным рухам мужа, пакуль той адкаркоўвае бутэлькі з каньяком і шампанскім.
Калі яны падымаюць першы тост за сваіх дзяцей, у пакой нечакана вяртаецца з коўзанкі дачка Наташа. Убачыўшы бацькоў за мірным святочным сталом, дзяўчынка шчасліва кідаецца іх абдымаць і цалаваць, называючы гэта найлепшым навагоднім падарункам і выказваючы любоў да ўсіх добрых людзей.
Яраш шчыра радуецца прыходу дачкі і прапануе выпіць за добрых дзяцей і добрых людзей. Аднак нават у хвіліну гэтага сямейнага яднання і спакою ягоныя думкі зноў вяртаюцца да бязвіннай Зосі, якая адзінока пайшла ў невядомасць у марозную зімовую ноч.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы