Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 10
з цыкла «Сэрца на далоні»
Маладыя рабочыя з брыгады Тараса абедаюць на дачы разам з прадстаўнікамі старэйшага пакалення — лекарамі і пісьменнікам. Хлопцы трымаюцца вельмі годна і стрымана, п'юць умерана, бо цэняць сваё працоўнае званне. Аднак Славік Шыковіч паводзіць сябе задзірыста і нахабна, ён ужо паспеў выпіць каньяку і шукае мажлівасці выпіць яшчэ гарэлкі.
Бацькі і сястра Іра сочаць за Славікам, не даючы яму спіртнога. Славік спрабуе схіліць да выпіўкі суседа Генрыха Варэніка, але той адмаўляецца. Тады Славік пачынае кпіць з яго і правакаваць бойку, але на абарону Генрыха паўстае Іван Ходас, астуджаючы пыл Славіка вострымі словамі.
Славік чапляецца да Машы, называючы яе «рыжай курыцай», але яна спакойна рэагуе на яго выпадкі. За сталом паступова завязваецца размова старэйшых рабочых пра выхаванне кадраў і інжынераў на вытворчасці, што выклікае ў Славіка толькі іранічнае раздражненне.
Доктар Яраш, бачачы раз'яднанасць і напружанне за сталом, прапануе моладзі адкрыта выказацца пра свае мары, ідэалы і будучыню. Ён хоча зразумець маладое пакаленне, параўнаўшы іх памкненні са сваімі юнацкімі надзеямі.
Першым бярэ слова Косця, самы малады рабочы ў брыгадзе. Ён шчыра дзеліцца сваёй любоўю да зямлі, прыроды і жанчын, выказваючы надзею на грамадства без зла і несправядлівасці. Яго рамантычны погляд аспрэчвае Іван Ходас, які лічыць, што камунізм — гэта перш за ўсё няспынная барацьба з бюракратамі і дармаедамі.
У дыскусію ўступаюць бацькі і рабочыя, спрачаючыся пра ролю працы, калектыву і любові ў фармаванні чалавека. Генрых Варэнік разраджае філасофскую сур'ёзнасць жартам пра тое, што раней марыў пра прынцэс, а цяпер вучыць супрамат і марыць ажаніцца з канкрэтнай дзяўчынай.
Калі чарга даходзіць да Славіка, ён цынічна заяўляе, што хоча збегчы ў космас у пустату, каб толькі ніхто не чытаў яму маралі. Каб развеяць цяжкую маўклівасць, Маша кажа пра сваю простую мару выйсці замуж і нарадзіць дзяцей. Аднак Славік абражае яе непрыстойным шэптам і дакрананнем, за што дзяўчына пры ўсіх дае яму аплявуху.
Абураны Кірыла Шыковіч кліча сына ў дом, дзе ад бяссільнай злосці і сораму ўпершыню ў жыцці б'е яго кулаком у сківіцу. Маці кідаецца абараняць сына, а Кірыла сыходзіць з разбітым сэрцам. Застаўшыся з маці, зняважаны Славік плача, як дзіця.
Пасля інцыдэнту абед спыняецца, а хлопцы з брыгады ідуць на бераг ракі адпачываць на пяску. Яны абмяркоўваюць інцыдэнт, паводзіны Машы і разбэшчанасць Славіка. Косця нечакана прапануе ўзяць Славіка на перавыхаванне ў іх брыгаду на завод.
Іван Ходас выступае рэзка супраць, лічачы залішнім вазіцца з гультаём, аднак Тарас і Генрых схіляюцца да прапановы Косці. Разважыўшы спрэчку вясёлай валтузнёй і купаннем у рацэ, Тарас канчаткова вырашае паспрабаваць уратаваць Славіка і дапамагчы яму выправіцца.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →