Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 11
з цыкла «Сэрца на далоні»
Кароткі змест раздзела
Кірыла Шыковіч спяшаўся ў горад на сваім «Масквічы», каб паспець на складаную аперацыю, якую праводзіў яго сябар Антон Яраш. Дарога была няпростай: на чыгуначным пераездзе доўга манеўраваў стары паравоз, выклікаючы бурнае абурэнне і злосць журналіста. Калі ён нарэшце дабраўся да бальніцы, вартаўніца на ўваходзе адмовілася яго прапускаць, не зважаючы на ўсе яго довады і выдумкі.
Сітуацыю выратавала маладая медсястра, якая ветліва запрасіла Кірылу ўнутр. Дотык да маладосці і чысціні хутка развеяў ягоную злосць. Сястра правяла яго ў пакой, дзе дапамагла апрануць стэрыльны халат, шапачку, павязку і бахілы. Шыковіч адчуў сябе падобным да прафесара, хоць дзяўчына і не ацаніла ягонага жарту.
У перадаперацыйнай сабралася шмат маладых дактароў і практыкантаў, якія чакалі пачатку і вялі звычайныя бытавыя размовы пра адпачынак на пляжы. Шыковіча абурыла такая абыякавасць у момант, калі вырашаўся лёс чалавечага жыцця, але ён адчуў сябе роўным сярод усіх у гэтым стэрыльным асяроддзі.
Хірург Антон Яраш стаяў у кутку аперацыйнай залы, уражваючы манументальнасцю, упэўненасцю і веліччу. Ён строга папярэдзіў усіх прысутных пра адказнасць аперацыі, неабходнасць поўнай цішыні і забараніў любыя каментарыі, пасля чаго паклікаў Шыковіча заняць месца за шырмай.
У аперацыйную прывезлі хворую Зосю Савіч. Кірыла ўбачыў яе ўпершыню, але даўно ўяўляў яе вобраз па расповядах Яраша. Гэта была спакутаваная, далікатная жанчына, у вялікіх вачах якой чыталіся дзіўная мужнасць, прыгажосць і адсутнасць страху. Пасля кароткага позірку паразумення з Ярашам хворую пагрузілі ў стан наркозу.
Калі цела жанчыны адкрылі пад яркім святлом лямпы, Шыковіч адчуў няёмкасць і моцны страх перад будучым умяшаннем. Пачатак працы хірурга суправаджаўся пахамі і гукамі разрэзу тканін, што выклікала ў журналіста млоснасць, аднак сорам прымусіў яго працягваць назіранне.
Уражанне змянілася глыбокім узрушэннем, калі Кірыла ўбачыў аголенае жывое чалавечае сэрца, якое трапятала і пульсавала ў руках хірурга. Дактары працавалі з ліхаманкавай увагай, пакуль Яраш трымаў сэрца на шырокай далоні і рыхтаваўся да тонкага надрэзу скальпелем.
Журналіст не вытрымаў напружання, адчуў галавакружэнне і паспрабаваў непрыкметна выйсці ў калідор да тэлевізійнага экрана. Але, убачыўшы на экране, як палец хірурга пранікае ў нерухомы орган, Шыковіч страціў прытомнасць.
Кірыла апрытомнеў у кабінеце галоўнага хірурга ад паху нашатырнага спірту, які паднесла медсястра. Яна супакоіла яго, паведаміўшы, што Зося жывая і аперацыя працягваецца паспяхова, а такія выпадкі млоснасці здараюцца з многімі пачаткоўцамі.
Прыйшоўшы ў сябе і перажыўшы ўнутраную трывогу, Шыковіч адчуў палёгку і вырашыў абавязкова напісаць не толькі пра гераічную працу хірурга, але і пра трагічны лёс самой Зосі Савіч і яе бацькі. З гэтымі думкамі ён успомніў, што неўзабаве павінен з'явіцца на пасяджэнне бюро гаркома.
Персанажы
_-_%D0%9F%D0%B5%D1%80%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B0%D0%B6_%D0%9A%D0%B8%D1%80%D0%B8%D0%BB%D0%BB_%D0%92%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%BB%D1%8C%D0%B5%D0%B2%D0%B8%D1%87_%D0%A8%D0%B8%D0%BA%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87.jpg)
_-_%D0%9F%D0%B5%D1%80%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B0%D0%B6_%D0%90%D0%BD%D1%82%D0%BE%D0%BD_%D0%9A%D1%83%D0%B7%D1%8C%D0%BC%D0%B8%D1%87_%D0%AF%D1%80%D0%BE%D1%88.jpg)
_-_%D0%9F%D0%B5%D1%80%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B0%D0%B6_%D0%97%D0%BE%D1%81%D1%8F_(%D0%A1%D0%BE%D1%84%D1%8C%D1%8F)_%D0%A1%D1%82%D0%B5%D0%BF%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%BD%D0%B0_%D0%A1%D0%B0%D0%B2%D0%B8%D1%87.jpg)
_-_%D0%9F%D0%B5%D1%80%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B0%D0%B6_%D0%9C%D0%B0%D1%88%D0%B0_%D0%9B%D0%B8%D1%82%D0%B2%D0%B8%D0%BD.jpg)
Цытаты
— Таварышы! Не скажу, што аперацыя незвычайная. Але адказная. Хворай трыццаць шэсць год. Могуць быць любыя нечаканасці. Прашу: ніякіх каментарыяў. Поўная цішыня.
Невялікае, трапяткое, а галоўнае — жывое! Пульсуе, б'ецца…
Ён глядзеў у белую столь і… бачыў сэрца, жывое, трапяткое, на далоні, на шырокай добрай далоні.