Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 13
з цыкла «Сэрца на далоні»
Пасля перажытага падчас аперацыі Кірыла Шыковіч на наступную раніцу прыходзіць у бальніцу, каб даведацца пра стан Зосі Савіч. Антон Яраш паведамляе, што крытычныя моманты мінулі і жыццё пацыенткі ўдалося выратаваць. Сустрэча з сябрам натхняе Кірылу зноў вярнуцца да даследавання гісторыі падполля і пошукаў праўды пра доктара Савіча.
Шыковіч накіроўваецца ў КДБ, куды звяртаўся раней да маладога падпалкоўніка Вагіна. Там ён сустракаецца з пажылым капітанам Сербаноўскім, які працуе ў органах яшчэ з 1937 года. Сербаноўскі трымаецца холадна і насцярожана, але размова пра аперацыю на сэрцы і цяжкі лёс Зосі кранае яго, бо ў самога капітана жонка цяжка хворая на стэнакардыю.
Тым не менш, Сербаноўскі катэгарычна адмаўляецца паказаць архіўную справу Савіча без афіцыйнага пісьмовага дазволу партыйных органаў, тлумачачы гэта службовымі інструкцыямі і дзяржаўнай таямніцай. Шыковіч абураецца бюракратычнымі перашкодамі, але разумее непахіснасць правіл.
У рэдакцыі газеты Кірыла прысутнічае на лятучцы, дзе Рагойша зласліва крытыкуе яго фельетон. Звычайна востры на язык Шыковіч застаецца цалкам абыякавым да нападак, чым здзіўляе калег. Ён адмаўляецца ад камандзіроўкі ў раён, бо яго думкі цалкам заняты мінулым і справай Савіча.
Кірыла ідзе ў гарком партыі і сустракае сакратара Тарасава. Той выслухоўвае гарачыя довады пісьменніка аб неабходнасці рэабілітацыі сумленнага імя доктара Савіча і пры ім тэлефануе Вагіну, просячы аказаць садзейнічанне і даць доступ да архіўных дакументаў.
На трэці дзень пасля аперацыі Яраш вяртаецца на дачу ў добрым настроі, з падарункамі для сям'і. Ён дзеліцца радасцю перамогі з дачкой Наташай, расказваючы ёй пра ход аперацыі, а таксама адгукаецца на захапленне сына Віктара галубамі.
Увечары на дачы збіраюцца дзве сям'і. Яны вараць юшку на вогнішчы. Кірыла распавядае пра візіты ў КДБ і гарком, але Яраш нечакана выказвае сумнеў у мэтазгоднасці варушэння мінулага. Антон лічыць, што забыццё часам лечыць лепш і што Савіч быў проста лекарам, які ратаваў людзей, а не героем ці свядомым здраднікам.
Шыковіч горача пратэстуе супраць пазіцыі Яраша, настойваючы на тым, што абыякавасць да гістарычнай праўды недапушчальная і грамадства павінна вярнуць сумленнае імя чалавеку. Яраш у глыбіні душы згаджаецца з сябрам, а Галіна Адамаўна ўпершыню адчувае рэўнасць, бачачы, як глыбока яе муж перажывае за лёс сваёй пацыенткі Зосі.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →