Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 14
з цыкла «Сэрца на далоні»
Кірыла Шыковіч уважліва знаёміўся з дакументамі са справы доктара Сцяпана Савіча ў кабінеце капітана дзяржбяспекі Сербаноўскага. Першым яму трапіўся фотаздымак спакойнага хударлявага чалавека гадоў шасцідзесяці з шырокім ілбом і глыбокімі залысінамі.
Далей Шыковіч прачытаў данясенне безыменнай савецкай разведгрупы пра калабарантаў. У гэтым спісе Савіч значыўся пад дзевятым нумарам з кароткім абвінавачваннем у тым, што ён кіруе аддзелам управы і нібыта заражае людзей інфекцыйнымі хваробамі. Шыковіч усумніўся ў праўдзівасці гэтай фармулёўкі, убачыўшы ў ёй безпадстаўны выдуманы факт ваеннага часу.
Журналіст падзяліўся сваімі думкамі з Сербаноўскім, аднак капітан стрымана параіў чытаць справу далей. Шыковіч заўважыў на машынапіснай копіі шэраг шыфраў і пазнак алоўкамі насупраць розных прозвішчаў.
Найбольш ашаламіла Шыковіча арыгінальная заява Савіча да нямецкага каменданта Ютнера ад верасня 1941 года. У ёй доктар падрабязна апісваў сваё дарэвалюцыйнае інтэлігенцкае паходжанне, шлюб з дваранкай, рэпрэсіі супраць сваякоў другой жонкі і прасіў аб службе дзеля стварэння новага парадку.
Эмацыйны Шыковіч спачатку адчуў расчараванне і злосць, палічыўшы, што нябожчык Савіч падмануў яго сваёй удаванай сумленнасцю. Але неўзабаве журналіст успомніў прыклады савецкіх падпольшчыкаў і партызан, такіх як Заслонаў, Кузняцоў ці яго сябар Яраш, якія складалі падобныя біяграфіі для канспірацыі.
Шыковіч цвёрда пастанавіў не адступаць ад расследавання, нягледзячы на асцярогі Яраша, які хваляваўся за спакой Зосі Савіч. Кірыла заўважыў нямецкую рэзалюцыю каменданта на заяве, у якой Савіча накіроўвалі кіраваць аховай здароўя гараджан.
Сярод іншых матэрыялаў была пастанова ўправы 1942 года аб барацьбе з эпідэміяй брушнога тыфусу. Прачытаўшы яе, Шыковіч пераканаўся, што аўтар пастановы сапраўды дбаў пра спыненне хваробы і ратаванне людзей, і заўважыў капітану, што гэты дакумент хутчэй апраўдвае доктара.
Далей ішлі газетныя выразкі з фотаздымкамі сходу і цырымоніі ўзнагароджання, дзе мільгаў пазнавальны лоб Савіча, а таксама некралогі з акупацыйнай прэсы і партызанскай газеты «За Радзіму», дзе доктар называўся здраднікам.
Скончыўшы прагляд, Шыковіч выказаў расчараванне капітану Сербаноўскаму і паведаміў, што замест архіваў будзе шукаць жывых сведкаў. Разам з тым ён наўпрост спытаў чэкіста пра яго асабістую інтуіцыю наконт гэтай заблытанай справы.
У адказ Сербаноўскі дастаў з сейфа непадшытую запіску паліцэйскага Краўца да следчага Швагерава, дзе выказвалася падазрэнне пра дачыненне Савіча да рабавання аптэчнага склада для падполля. Гэтая нечаканая знаходка ўзгадавала надзею ў Шыковіча і зблізіла двух мужчын у супольным імкненні даведацца праўду.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →