Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 2
з цыкла «Сэрца на далоні»
Старшыня гарсавета Гукан не прыехаў на абед да Шыковічаў. Кірыла Шыковіч, які з раніцы быў у добрым і вясёлым настроі пасля заканчэння свайго чарговага артыкула, пачаў нервавацца і злавацца з-за неабавязковасці госця. Яго жонка Валянціна Андрэеўна спакойна і мякка паставілася да спазнення, прапанаваўшы пачакаць.
Адчуваючы голад і раздражненне, Кірыла накіраваўся да свайго суседа і сябра, хірурга Антона Яраша. Той бестурботна адпачываў пад дубам каля ручая і паглыблена чытаў часопіс на англійскай мове. Шыковіч паскардзіўся на Гукана, адзначыўшы яго няўдзячнасць і эгаізм, але Яраш з іроніяй параіў Кірылу цярпліва чакаць альбо крыху пагаладаць.
Шыковіч лёг на траву і разважаў пра хуткаплыннасць часу, старасць, якая падкрадаецца, і сваё няўменне авалодаць замежнымі мовамі. Ён адчуваў унутраную зайздрасць і глыбокую павагу да Яраша за яго адукаванасць і самадысцыпліну. Сам жа Кірыла пакутаваў ад таго, што штодзённая газетная праца пазбавіла яго вобразнасці і зрабіла стыль сухім.
Сям'і Шыковічаў і Ярашаў сабраліся на агульны абед на верандзе Ярашаў. Аднак дачка Кірылы Іра адмовілася абедаць разам з усімі, бо перакусіла раней. Гэта выклікала абурэнне Шыковіча, які пачаў гарачую спрэчку аб выхаванні дзяцей, вінавацячы жонку і сучаснае пакаленне ў эгаізме і анархіі.
Жонка Яраша Галіна Адамаўна ўступіла ў спрэчку, заўважыўшы, што трэба выхоўваць уласным прыкладам, а словы мала што значаць. Кірыла пакрыўдзіўся на яе заўвагу, даказваючы, што ён заўсёды сумленна і нястомна працуе, у той час як дзеці растуць эгаістамі, атрымліваючы занадта шмат выгод без усялякіх намаганняў.
Пасля напружанага абеду пачало хмарыцца і парыць. Яраш разам са сваім сынам Віктарам пачаў збірацца на рыбалку. Мужчыны вырашылі ўзяць з сабой соннага Шыковіча, якога жонка жартам выкуліла з шэзлонга на траву, каб ён пакінуў ляноту і пайшоў на раку.
Кампанія рушыла на старыцу і раку. Сын Яраша Віктар пачаў лавіць шчупака спінінгам, а Яраш павёў Шыковіча на сваё ўлюбёнае месца, схаванае за густымі лазнякамі, дзе зліваўся ручай з ракой. Аднак на месцы выявілася, што яно ўжо занята іншым рыбаловам.
Гэтым рыбаловам аказаўся старшыня гарсавета Сямён Парфёнавіч Гукан, які замест абеду вырашыў павудзіць рыбу. У яго белым старамодным касцюме і пацёртым картузе Гукан нагадваў драпежнага птушку. У яго вядры было поўна рыбы, што выклікала павагу ў Яраша, які шанаваў сапраўднае майстэрства ў любой справе.
Шыковіч падсеў побач з Гуканам, і паміж імі завязалася прынцыповая размова пра мінулае. Кірыла паведаміў, што хоча напісаць дакументальную аповесць пра гарадское падполле, аднак Гукан сустрэў гэтую ідэю насцярожана і варожа, расцаніўшы яе як спробу перагледзець афіцыйную партыйную версію гісторыі.
Гукан перасцярог журналіста ад уплыву Яраша, якога назваў анархістам з-за яго нязгоды з афіцыйнай ацэнкай падзей. Раптам манатонны спакой рыбалкі быў парушаны: стомлены і размораны Шыковіч задрамаў і кульнуўся з абрывістага берага проста ў ваду, чым выклікаў нястрымны і небывалы рогат звычайна суровага Гукана.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →