Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 22
з цыкла «Сэрца на далоні»
Маша Літвін сустракаецца адначасова з двума кавалерамі — Тарасам і Славікам, што вельмі пацяшае яе жаночае самалюбства. Раней яна лічыла сябе непрыгожай і амаль змірылася з лёсам «векавухі», але заляцанні хлопцаў адкрылі для яе ўласную прывабнасць. Тарас прываблівае яе сваёй сур'ёзнасцю, глыбокім розумам і надзейнасцю, а Славік — лёгкасцю, бесклапотнасцю і смелымі жартамі. З кожным з іх яна знаходзіць тое, чаго не хапае ў другім.
Аднойчы Славік пасля адмоў і пацалунка ў калена адчувае непераадольную прагу ўбачыць Машу і вырашае падпільнаваць яе каля дома. Ён бачыць, як дзяўчына ідзе на спатканне і цалуецца ў цяні каштана з іншым хлопцам. Калі па голасе ён пазнае Тараса, яго ахоплівае сапраўдны шок і нясцерпнае пачуццё здрады. Перапалоханы, ён спачатку ўцякае, а потым у прыступе рэўнасці ломіцца да Машы ў хату, адкуль яго праганяе гаспадар з кіем.
Прабавіўшы ноч на вуліцы і прывакзальнай лаўцы, Славік прыходзіць на завод з чырвонымі ад бяссоння вачамі і агрэсіўным настроем. Ён правакуе канфлікты з калегамі, кідае ключом у Косцю і мацюкаецца на начальніка змены Галыгу. Ад звальнення яго ратуюць Тарас і сябры па брыгадзе, якія заўважаюць рэзкі рэгрэс у яго паводзінах і імкнуцца ўзяць яго пад пільны кантроль.
Славік жа прагне помсты і нечакана прапануе Тарасу паехаць разам на лецішча Шыковічаў у выхадны. Маці Славіка, Валянціна Андрэеўна, радуецца такому сяброўству і ласкава выпраўляе хлопцаў на паляванне з стрэльбамі.
Апынуўшыся сам-насам на лузе, Славік адкрывае свае сапраўдныя намеры. Ён патрабуе «дуэлі» ў зарасніку лазняку, абвінавачваючы Тараса ў здрадзе і сцвярджаючы, што Маша належыць яму. Тарас абураецца такім уласніцкім стаўленнем да дзяўчыны і адмаўляецца прымаць удзел у недарэчнай гульні, павярнуўшыся назад да дому.
Палічыўшы адмову Тараса за слабасць і баязлівасць, узлаваны Славік страляе ў паветра і б'е брыгадзіра кулаком у сківіцу. Тарас, які валодае баксёрскімі навыкамі, адказвае моцным ударам, збіваючы Славіка з ног. Калі той спрабуе схапіць зараджаную стрэльбу і нават кусае Тараса за руку, Тарас абяззбройвае яго, дае яшчэ некалькі аплявух і пакідае плакаць у кустах.
Тарас вяртаецца на дачу з дзвюма стрэльбамі, паведамляе пра бойку і адкрываецца свайму прыёмнаму бацьку Антону Ярашу. Яраш здзіўлены паводзінамі спакойнай Машы і падтрымлівае вытрымку сына. Яны разам з Валянцінай Андрэеўнай выпраўляюцца шукаць збітага Славіка па змрочным лузе.
Не знайшоўшы хлопца, дарослыя разумеюць, што ён уцёк у горад. Каб захаваць спакой у сям'і, Валянціна Андрэеўна просіць не расказваць нічога бацьку Славіка, Кірылу Шыковічу, і яны разам з Ярашам і яго жонкай Галінай тэрмінова едуць у гарадскую кватэру.
Дома маці знаходзіць збітага сына, які ляжыць на канапе з мокрым ручніком на сіняку, п'е каньяк пад сумную музыку і пакутуе ад роспачы і сораму. Размова з маці прыводзіць Славіка да горкага ўсведамлення: Тарас ужо ўсё расказаў дарослым, і яго пафасная «дуэль» выглядае недарэчнай і па-дзіцячы смешнай.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →