Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 23
з цыкла «Сэрца на далоні»
Кірыла Шыковіч застаўся адзін на дачы ў восеньскі дажджлівы дзень і спадзяваўся спакойна працаваць над кнігай пра мінулае падполле. Ён пісаў пра добра даследаваныя групы і кіраўнікоў, але не мог вырашыць, як уключыць у аповесць гісторыю доктара Савіча і бальнічнай групы, бо не меў дастатковых дакументаў.
Аднак цішыня не дапамагла яму засяродзіцца. Шыковіча мучылі ўспаміны пра партыйны сход, дзе Рагойша абвінаваціў яго ў няправільных ідэйных пазіцыях за артыкулы пра Савіча і калгас у Загаллі. Кірыла злаваўся на Рагойшу, Тукалу і Гукана, але адчуваў, што асабістая непрыязь да Гукана можа перашкодзіць яму заставацца аб'ектыўным даследчыкам.
Ён думаў пра неабходнасць пагаварыць з Гуканам, пра гісторыю кватэры для Зосі і пра адносіны Тараса з Машай. Не здолеўшы працаваць, Шыковіч выйшаў пад дождж, а потым паехаў у горад, вырашыўшы наведаць Зосю і распытаць яе пра мінулае.
На вуліцы ён сустрэў Антона Яраша, які вярнуўся з раёна пасля няўдалай аперацыі. Яраш расказаў, што на яго хірургічным стале памерлі два хлопчыкі, Міша і Дзіма, параненыя старой мінай, што ляжала ў рэчцы з часоў вайны. Доктар пакутаваў ад думкі, што пры своечасовай дапамозе мог бы ўратаваць дзяцей.
Сябры прыехалі да Зосі. Маша, якая жыла ў яе, спалохалася змрочнага выгляду Яраша. Раней ён строга папярэджваў Машу, каб яна не ператварала адносіны паміж Тарасам і Ірай у эксперымент, таму дзяўчына баялася сустрэчы з ім. Шыковіч супакоіў яе і папрасіў прыгатаваць каву.
Кірыла асцярожна паказаў Зосі дакументы і папрасіў расказаць, як загінуў яе бацька, доктар Савіч. Зося ўспомніла акупацыю і прызналася, што доўгі час лічыла бацьку проста сумленным лекарам, але паступова зразумела: ён дапамагаў падполлю і ратаваў людзей, не жадаючы ўцягваць у небяспеку сваю дачку.
Пасля выбуху гарадской электрастанцыі Савіч схаваў у доме падпольшчыка, якога называлі дзядзькам Сажанем. Зося хавала яго пад ложкам, карміла і назірала за яго сувязямі з бацькам, шафёрам Васем і іншымі падпольшчыкамі. Сажань быў кіраўніком, які рыхтаваўся выйсці з горада, але акупанты ўзмацнілі праверкі і арышты.
Савіч арганізаваў уцёкі Сажаня праз падвал і суседнія сады. Каб выратаваць дачку, ён загадаў ёй пасля развітання зайсці да Цішчанкаў і застацца там на ноч. Пазней Зося зразумела, што бацька наўмысна адправіў яе далей, бо прадчуваў небяспеку. Гэта была іх апошняя размова па тэлефоне.
На наступны дзень Зося даведалася, што Савіча нібыта забілі партызаны. Яна ўбачыла яго цела ў гарадской управе і зразумела, што гэта была правакацыя акупантаў. Гестапа прымушала яе падпісаць абвінавачанне супраць партызан, дапытвала і катавала яе, але яна маўчала і не выдала падпольшчыкаў.
Зося прайшла праз турму і некалькі канцлагераў, у тым ліку Майданак, а пасля была вызвалена амерыканцамі. Расказ моцна стаміў яе, і Маша спыніла цяжкую размову, нагадаўшы, што кава ўжо астывае.
Персанажы
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →