Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 28

Заўвага: Гэты пераказ створаны ШІ і можа ўтрымліваць памылкі.

Іван Шамякін

Сэрца на далоні. Раздзел 28

1963

Кароткі змест кнігі
з цыкла «Сэрца на далоні»

Арыгінал чытаецца за 5 хвілін

Для гэтага пераказу трэба напісаць мікразмест у 190—200 знакаў.

Гукан па даручэнні гаркама прысутнічаў на мітынгу на станкабудаўнічым заводзе, які прайшоў у апошні дзень з’езда. Рашэнні XX з’езда аб кульце асобы ён раней прыняў спакойна, бо лічыў шкоду культу даказанай і верыў, што змагаўся за ленінскія нормы. Аднак прапанова Тараса Ганчарова знесці заводскі помнік, адкрыты некалі самім Гуканам, выклікала ў яго разгубленасць і страх. Ён палічыў Ганчарова і яго прыёмнага бацьку Яраша адной хеўрай анархістаў, але не адважыўся выступіць.

Пасля мітынгу Гукан пайшоў пешшу па горадзе, які забудоўваўся пад яго кіраўніцтвам. Ён заўсёды адчуваў сябе гаспадаром горада, але цяпер зразумеў, што страціў гэтую ўпэўненасць. Упершыню рашэнні партыі не ўзрадавалі яго. Ён пачаў інакш думаць пра Шыковіча і Яраша, зайздросціў іх унутранай яснасці і адчуў сябе маленькім, разгубленым чалавекам. Яму хацелася публічна аспрэчыць думку Тарасава, быццам ён збіраецца рабіць людзей правакатарамі.

Дадому Гукан вярнуўся разбіты, з галаўным болем і болем у сэрцы. Яго жонка Вольга Раманаўна, работніца ашчаднай касы, нечакана ўважліва чытала газеты пра рашэнні з’езда. На пытанне мужа яна адказала, што культ асобы асуджаны правільна: служыць народу трэба інакш, каб быць побач з Леніным. Гукана раззлаваў яе просты і ўпэўнены адказ, бо ён адчуў, што сам не можа вызначыць сваё стаўленне да падзей.

Вольга заўважыла яго раздражненне і мякка спытала, ці не здарылася непрыемнасць. Гукан схаваў сапраўдную прычыну стану, спаслаўся на стомленасць і боль у сэрцы, але не змог адпачыць і не выклікаў лекара. Ён хадзіў па кватэры, чытаў газеты і глядзеў замежны фільм, нічога не разумеючы.

У думках Гукан зноў вяртаўся да мітынгу і помнікаў. Ён фармальна не адмаўляў рашэнняў з’езда, але лічыў, што асабіста дзейнічаў бы інакш. Яму прыгадалася ўрачыстае адкрыццё помніка, створанага ў першы год яго старшынства, і прамова, якую яму дапамог напісаць Шыковіч. Цяпер Гукан успрымаў паводзіны былога памочніка як пагрозу парадку. Раптоўны моцны боль прымусіў яго прыціснуць руку да грудзей.

Персанажы

👨🏻‍💼

Сямён Парфёнавіч Гукан — мужчына сталага ўзросту, кіраўнік горада і партыйны работнік; амбіцыйны, прывыклы адчуваць сябе гаспадаром, але цяпер разгублены, напалоханы і няздольны разабрацца ва ўласнай пазіцыі.

👵🏻

Вольга Раманаўна — пажылая жанчына, жонка Гукана і шчырая работніца ашчаднай касы; простая, чуллівая і ўпэўненая ў правільнасці асуджэння культу асобы.

👨🏻‍🔧

Тарас Ганчароў — малады заводскі працаўнік і прыёмны сын Яраша; рашучы ўдзельнік мітынгу, які нечакана прапанаваў знесці заводскі помнік.

📰

Шыковіч — журналіст, які раней дапамагаў Гукану пісаць урачыстую прамову; цяпер паводзіць сябе незалежна і імкнецца перагледзець усталяваны парадак.

👨🏻

Яраш — грамадскі дзеяч і прыёмны бацька Тараса Ганчарова; згадваецца Гуканам як адзін з людзей, чыё стаўленне да зменаў здаецца яму больш ясным і свабодным.

Цытаты

Ён заўсёды адчуваў сябе гаспадаром горада. Гэта надавала яму ўпэўненасці, сілы. І раптам цяпер адчуў, што ніякі ён не гаспадар тут… Але ад гэтага адчування яму зрабілася страшна.

Хто і што ён, маленькі чалавек, радавы работнік? (Ён раптам пачаў думаць пра сябе як пра зусім маленькага чалавечка.) «З якою радасцю ты зрабіў бы іх правакатарамі». Няпраўда, таварыш Тарасаў!

Ён не дапускаў думкі, што не згодзен з рашэннем з’езда. Не, ён згодзен. Але ўсё-такі, здавалася яму, нешта рабілася не так. Асабіста ён так не зрабіў бы. Вось хаця б з помнікамі гэтымі…

Навігацыя

← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →

Паводле беларускага тэксту рамана. У электроннай крыніцы пазначана выданне: Іван Шамякін. Сэрца на далоні. Мінск: Беларусь, 1969.