Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 6
з цыкла «Сэрца на далоні»
Славік Шыковіч стаяў на прывакзальнай плошчы з дзвюма ярка апранутымі дзяўчатамі. Яму было душна, сумна і нецікава, а грошай не заставалася нават на аўтобус да бацькоўскай дачы. Ён злаваўся на бацькоў, якія мелі грошы на дачу, але не давалі яму дастаткова на самастойнае жыццё.
Убачыўшы на аўтобусным прыпынку Тараса Ганчарова, Славік вырашыў скарыстацца яго дапамогай. Ён падышоў да старэйшага знаёмага з насмешкамі і намёкамі, а пасля прызнаўся, што галодны. Тарас, хоць спяшаўся да родных і не любіў легкадумных наведвальнікаў рэстаранаў, пагадзіўся накарміць яго.
Па дарозе Славік груба развітаўся з дзяўчатамі, назваўшы іх вульгарнымі і мяшчанкамі. Тарасу стала сорамна за скандал, але адначасова яго зацікавіла смеласць і незвычайнасць маладога чалавека. У рэстаране Славік паводзіў сябе як важны кліент: патрабаваў чысты абрус, загадваў афіцыянтцы і замовіў адбіўныя, гуркі, смятану і каньяк.
Тарас абураўся яго нахабствам, аднак не мог не заўважаць, што Славік лёгка кіраваў сітуацыяй. Паміж імі пачалася спрэчка пра культуру піцця, рабочы клас, крытыку грамадскіх недахопаў і жыццёвыя правілы. Славік сцвярджаў, што крытыкуе ўсё, што яму не падабаецца, і не жадае прыстасоўвацца да агульнапрынятых норм.
Калі Славік назваў настаўнікаў атлусцелымі дзядзькамі, Тарас успыхнуў. Ён абараніў свайго прыёмнага бацьку Яраша і ўласнага бацьку, якога фашысты павесілі. Сварку заўважылі наведвальнікі, таму Славік папрасіў гаварыць цішэй. Падчас адпраўлення цягніка Тарас заўважыў сумную незнаёмую дзяўчыну і на імгненне забыўся пра канфлікт, марыць пра магчымую сустрэчу з ёй.
Падчас выпіўкі Славік нечакана стаў шчырым. Ён прызнаўся, што пакутуе ад бацькавай славы і ад празмернай апекі маці, але цяпер бацькі адмовіліся падтрымліваць яго матэрыяльна. Ён працуе асістэнтам аператара на тэлестудыі, аднак лічыць сваю працу дробнай і не мае выразнай мэты. Ён зайздросціць іншым, крытыкуе бацькавыя творы і марыць толькі пра палёт у космас.
Славік хваліў Рэмарка і пагардліва гаварыў пра класікаў, якіх, паводле яго слоў, не чытаў сур'ёзна. Тарас убачыў у ягоных поглядах не цэласныя перакананні, а сумесь чужых ідэй, моднае бунтарства і жаданне выглядаць глыбокім. Нягледзячы на раздражненне, Тарас прызнаў, што Славік цікавы і здольны хлопец, хоць яго думкі напоўнены блытанінай.
Вярнуўшыся да сваіх, Тарас прызнаўся, што выпіў з Славікам у рэстаране. Наташа заўважыла, што брат п'яны, а Галіна Адамаўна мякка папракнула яго. Тарас расказаў пра паводзіны Славіка яго маці Валянціне Андрэеўне. Жанчына спачатку паверыла пачутаму, але як маці адчула крыўду і непрыязнасць да Тараса, бо ён раскрыў недахопы яе сына.
Тым часам Славік пасля пачастунку Тараса шукаў, за чый кошт выпіць яшчэ. Ён выкарыстаў жаданне графамана атрымаць публікацыю і выпіў з ім. Падпіўшы, Славік не пайшоў на працу, спалохаўся дружыннікаў і далучыўся да натоўпу каля гатэля, дзе спыніліся англійскія студэнты.
Славік пралез да замежнікаў праз кухню і паспрабаваў пагаварыць па-англійску, але праз дрэннае веданне мовы і ап'яненне выклікаў смех. Пакрыўджаны, ён перайшоў на абразы, пагражаў англічанам атамнымі бомбамі і быў выведзены з рэстарана. Дружыннікі збілі яго і перадалі ў працвярэзнік. На наступны дзень Славіка прывялі ў народны суд, дзе знаёмая суддзя Зоя Цімафееўна без доўгіх тлумачэнняў прысудзіла яму дзесяць сутак.
Персанажы
Цытаты
— Чаму ржаце, як шатландскія жарабцы? Чэрці рыжыя! Шпіёніць прыехалі? Куды атамную бомбу скінуць? Дык мы на вас дзесяць скінем!
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →