Сэрца на далоні (Шамякін)/Раздзел 8
з цыкла «Сэрца на далоні»
Хірург Антон Кузьміч Яраш завіхаецца ў аперацыйнай, мадэрнізуючы яе навейшай тэхнікай разам з манцёрамі і выплачваючы ім уласныя прэміяльныя. Афіцыйна ён робіць гэта дзеля ўсяго хірургічнага аддзялення, аднак у душы ўсведамляе, што рыхтуецца да надзвычай адказнай аперацыі на сэрцы Зосі Савіч. Яна калісьці выратавала яму жыццё ў падполлі, таму ён успрымае гэты выпадак як асабісты найвышэйшы экзамен і не даруе сабе, калі жанчына загіне на стале.
Пакуль Зося знаходзіцца ў тэрапеўтычным аддзяленні на абследаванні, Яраш свядома трымаецца на адлегласці, звяртаючыся да яе падкрэслена афіцыйна. Ён просіць аперацыйную сястру Машу наведваць Зосю не як медсястра, а як шчыры сябар, каб падтрымаць яе душэўна і расказаць пра яго хірургічныя поспехі для неабходнага псіхалагічнага настрою.
Праз два дні Маша прыходзіць у кабінет да хірурга ў час яго адпачынку паміж складанымі аперацыямі. Дзяўчына прызнаецца, што адчувае сябе няўмелай, бо Зося паводзіць сябе падазрона і нелюдзіма. Маша просіць растлумачыць, кім з'яўляецца гэтая хворая, паколькі не разумее прычын яе паводзін.
Яраш прыадкрывае Машы праўду: Зося выратавала яго ад гібелі ў падполлі, перажыла таямнічую смерць бацькі, нямецкі канцлагер, сібірскую ссылку і цяжкую хваробу. Уражаная Маша разумее трагізм лёсу жанчыны і нечакана просіць хірурга выступіць на камсамольскім сходзе з аповедам пра падпольную барацьбу і подзвіг Зосі Савіч.
Гэтая размова прымушае Яраша глыбока задумацца пра маладое пакаленне, яго ідэалы, а таксама адчуць сорам за тое, што пасля вайны ён доўга маўчаў пра падполле і не расказваў пра гераізм Зосі. Ён прыходзіць да цвёрдай высновы, што праўда пра мінулае жыццёва неабходная моладзі — Тарасу, Машы, Славіку і Віцю.
Скончыўшы мантаж і асабіста праверыўшы працу новай тэлевізійнай апаратуры, на экране якой з'яўляецца малюнак сэрца, Яраш адчувае раптоўную трывогу і штуршкі ва ўласным сэрцы перад маючай адбыцца аперацыяй. Увечары ён зноў сустракае Машу, якая паведамляе, што яны з Зосяй пасябравалі, і просіць пазнаёміць яе з Тарасам.
Перад сыходам дадому Яраш вырашае наведаць тэрапію і застае Зосю ў палаце. Яна есць чарэшні каля акна і бянтэжыцца свайго выгляду. Доктар аглядае пацыентку і адзначае, што ацёк на нагах знік, а твар значна памаладзеў. Між імі завязваецца шчырая размова, у якой Зося кажа, што не памерла толькі таму, што вельмі хоча жыць і верыць яму.
Зося пачынае ўспамінаць ваенны час і свае спробы выканаць даўняе заданне Яраша — знайсці сына загінулага падпольшчыка Паўла Ганчарова. Яна расказвае пра сустрэчу з канспіратаркай цёткай Любай, якая паставілася да яе з недаверам, а таксама пра візіт на кватэру Паўла.
Далей Зося дзеліцца страшным успамінам пра паездку з жонкай бургамістра Цішчанкі ў дзіцячы дом у Высокай Будзе. Там дырэктар з роспаччу маліў не забіраць дзяцей, у якіх нацысты затым выкачвалі кроў для сваіх салдат і вывозілі ў Германію на анямечванне. Яраш супакойвае суседку па палаце, паведамляючы, што шуканы хлопчык Тарас знайшоўся і стаў яго сынам.
Напрыканцы размовы Яраш спрабуе далікатна даведацца імёны калег доктара Савіча па інфекцыйнай бальніцы. Зося прыгадвае сястру Клаўдзію Іванаўну і дактароў Вакулаву і Лібермана, пасля чаго стомлены лекар развітваецца і пакідае палату.
Навігацыя
← Папярэдні раздзел · Усе раздзелы · Наступны раздзел →